Een tijd terug heeft Debbie een ongeluk gehad, toen ze bij haar beste vriendin achterop de fiets zat. Lees verder...

“Ik fiets amper of heel langzaam en ga daardoor minder vaak naar vriendinnen of de stad. Ik kan me niet concentreren op school en moet op onverwachte momenten aan het ongeluk denken”. Dit waren de voornaamste klachten van Debbie toen zij 16 jaar oud was. Benieuwd naar haar verhaal? Lees dan verder.

Een tijd terug heeft ze een ongeluk gehad, toen ze bij haar beste vriendin achterop de fiets zat. Ze is aangereden door een auto. Alhoewel ze niet meer zo veel weet van het ongeluk zelf, merkt ze wel in het dagelijks leven dat ze bepaalde situaties uit de weg gaat. Ook gedraagt zij zich extra voorzichtig in het verkeer. Ze toont veiligheidsgedrag. Zo fietst je heel langzaam, kijkt ze continu naar rechts (want stel je voor er komt iemand aan) en is ze hyperalert als ze bij anderen achterop de fiets of in de auto zit.

Haar ouders zien niet meer de zorgeloze Debbie die ze een half jaar daarvoor wel zagen. Op school haalt ze mindere cijfers en ze kan zich niet concentreren. Op sommige momenten komt uit het niets een beeld van het ongeluk naar boven. Dit vindt ze naar eigen zeggen irritant en dit maakt haar emotioneel. Debbie kwam bij ons team van Atlas Jeugdhulp terecht om de ingrijpende gebeurtenis te verwerken. Samen met Debbie hebben we gekeken naar verschillende behandelmethodieken, waarbij onder andere imaginaire exposure en EMDR in combinatie met exposure aan bod kwamen. Debbie koos voor EMDR, omdat ze hier positieve verhalen van heeft gehoord van een vriendin van haar. Desondanks geeft ze ook aan dat ze het een vage therapie vindt. “Het lijkt wel een soort hypnose therapie”, zegt ze. Ook haar vader is sceptisch over deze vorm van therapie. Hij vraagt zich af of je met het volgen van bewegende vingers met je ogen daadwerkelijk de ingrijpende gebeurtenis kan verwerken. Aan deze twijfels heeft de begeleider van Debbie, bij Atlas Jeugdhulp, gehoor gegeven. Middels een video over EMDR en een uitleg over de theorie achter de behandeling, kregen Debbie en haar vader een helder beeld over EMDR. Debbie’s twijfels zijn weg en ze start de EMDR therapie.

In de eerste sessie behandelen we met Debbie de meest nare beelden van de gebeurtenis. Door het herhalen van de beelden in combinatie met de afleiding van de vingers, zakt de spanning van het beeld steeds verder bij Debbie.

Naast de EMDR sessies die we blijven inzetten, gaan we ook op zoek naar een oplossing voor haar veiligheidsgedrag (het langzaam fietsen, het continue naar rechts kijken, en dergelijke). We gaan met Debbie aan de slag met oefeningen om haar veiligheidsgedrag op te heffen. Het helpt hierin dat haar gezin een aantal vakanties voor de boeg heeft, waarbij ze met de auto gaan. Het vermijden van het verkeer zit er hierdoor niet meer in. Na afloop van de therapie met de oefeningen geeft ze aan dat het enorm heeft geholpen. Bij de start van de therapie sprak ze haar vader nog aan op zijn rijstijl, maar naarmate de tijd vorderde nam dit af.

In een evaluatiegesprek met haar ouders geeft ze aan dat ze door de EMDR sessies eigenlijk geen klachten meer heeft. Het concentreren op school lukt beter, ze durft weer bij haar vriendin achterop de fiets en ze gedraagt zich in het verkeer net zoals ze voorheen deed. Ook fietste ze weleens toevallig langs de plek waar het ongeluk was gebeurt. Ze bleef kalm en kreeg geen nare beelden meer van het ongeluk. Ook dringen zich geen ongewenste herinneringen meer op van de gebeurtenis. Debbie en ouders verbazen zich over het effect van de EMDR en exposure en kijken er erg positief op terug. Er wordt afgesproken het dossier te sluiten. Debbie heeft de gebeurtenis verwerkt, haar angst overwonnen en gaat weer regelmatig de hord op naar vriendinnen op de fiets!

Wij zijn er niet alleen voor Debbie. Herken jij je in het verhaal van Debbie of herken je iemand in jouw omgeving? Bel ons dan via 088-321 01 11 of mail naar info@atlasjeugdhulp.nl. Wij kunnen je advies geven en ondersteuning bieden in jouw situatie.